Wczesne dzieciństwo
Wczesne dzieciństwo, czyli czas, gdy człowiek potrafi już mówić i chodzić, ale jeszcze nie rozpoczął szkolnej edukacji, często uważany jest za jeden z najtrudniejszych dla otoczenia etapów rozwoju dziecka (pytanie, czy którykolwiek może być uznany za najłatwiejszy wydaje się jednak retoryczne). To okres, gdy młody człowiek ma niezwykłą chęć poznania, dotknięcia, posmakowania, powąchania i generalnie poczucie wszystkiego, co go otacza. Taka zaawansowana ciekawość może się oczywiście skończyć niezbyt przyjemnie, bo każdy wie do czego pierwszym stopniem bywa, według słynnego przysłowia. Dlatego ważne jest, by rodzice dzieci w tym wieku szczególnie zwracali uwagę na to, gdzie przebywa i co robi ich pociecha. Muszą być także przygotowani na różne dziwne pytania mogące paść z jej ust i dotyczące nieraz bardzo abstrakcyjnych zjawisk, na które człowiek dorosły i dojrzały zwyczajnie już nie zwraca uwagi. Przed pójściem dziecka do szkoły są oni bowiem jedynymi osobami sprawiającymi wrażenie takich "mondlych i kochanych".